Veel mensen in Uden kennen mij vanuit de trouwzaal. Als BABS (Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand) heb ik de afgelopen 24 jaar al heel veel Udenaren “ja” horen zeggen tegen elkaar! En dat is mooi, ja zeggen tegen elkaar, zonder te weten hoe de toekomst eruitziet en in het volledige vertrouwen dat je samen die toekomst aan kan.

Vertrouwen in belangrijk, in elkaar, maar ook in jouw eigen gemeente. En daar gaat het vaak mis. Je maakt je zorgen om je kind, hebt uiteindelijk de moed gevonden om hulp te vragen en dan kom je op lange wachtlijsten. Je hebt als ondernemer een vergunning nodig. Je doet hard je best om te blijven bellen, maar wordt niet teruggebeld of krijgt algemene procedurele antwoorden. Of zoals in Moleneind gebeurt: je mag als sportvereniging en als buurt meedenken en de opdracht is: ga maar dromen hoe je het wilt. Nou, die droom is een nachtmerrie geworden die al jaren duurt.

Hoe kan het anders?

Ik kom als trainer en teamcoach dagelijks bij gemeenten binnen. Ik leer de medewerkers de randen en de ruimte van de wet. Want ja, iedere wet kent veel ruimte. Zullen we die eens samen benutten? Zullen we eerst luisteren en dan pas oordelen? Zullen we ophouden met vage taal, maar duidelijkheid geven? En ja hoor, dat kan. Daar ga ik me voor inzetten.

Dus, gemeente

1. luister naar je inwoner en ondernemer voordat je een oordeel hebt

2. Benut de ruimte in de wetgeving

3. Besluit met de menselijke maat